တစ်ခါက ဂရိပညာရှင် သေလိဆိုတဲ့ သင်္ချာနဲ့ နက္ခတ္တဗေဒ ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးရှိတယ်။ အဲဒီ သေလိဆိုတဲ့ ပညာရှင်ကြီးဟာ တစ်ညမှာတော့ ကောင်းကင်က ကြယ်တာရာတွေကို မော့ကြည့်ရင်းနဲ့ ရေမြောင်းထဲကို ပြုတ်ကျ သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အိမ်ဖော်မိန်းမကြီးက သေလိကိုတွေ့တော့...' သင်က ကိုယ်သွားနေတဲ့ လမ်းကြောင်းမှ မမြင်ဘဲနဲ့ ကောင်းကင်ပေါ...

01 January 2026

ကျွန်မက ပြောင်းပြန်တင်ကြည့်စမ်းဆိုတော့မှ မိုးဝေခိုင်က တည့်သွားလေရဲ့။ ကျွန်မက လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးလိုက်တော့ နောက်ကို လေး၊ ငါးလှမ်းဆုတ်တဲ့ပြီး သူတင်ထားတဲ့ စာအုပ်ကို ဟန်ပါပါ ကြည့်နေသေးတာပါ။ ကျွန်မကိုလည်း ငါ လုပ်တာ ဟုတ်ရဲ့သားနဲ့ဆိုတဲ့ပုံနဲ့ပါ။

01 January 2026

ယောကျ်ားအချင်းချင်း၊ အတူတူကို ကိုယ်ကတစ်ဆင့် နိမ့်နေရတဲ့အဖြစ်၊ အရာရာ ကိုယ်က အလျှော့ပေး၊ အကြိုက်ပေးပြီး ပြုစုလုပ်ကျွေးနေရတဲ့အဖြစ်။ သြော်.. ဝဋ်တွေပေါ့။ ဝိပါက ဝဋ်ကြွေးတွေပေါ့။

01 January 2026

ဦးလှနဲ့ ကျွန်မ ဖူးစာဆုံစည်းရမှုကို ခုပြန်စဉ်းစားတဲ့အခါ ဦးလှထုတ်နေတဲ့ ကြီးပွားရေး မဂ္ဂဇင်းကို သဘောကျတာက အကြောင်းရင်းခံတယ်။ နောင်တော့ ဦးလှက မိတ်ဆွေတွေဆီကို စာရေးရင် တရင်းတနှီး ရေးလေ့ရှိတယ်။ ပေးစာ အရေးကောင်းတယ်။ အဲဒါကြောင့် စာရေးကြရင်း ကြာတော့ ရင်းနှီးပြီး လူချင်းမေတ္တာရှိတဲ့အဖြစ်ကို ရောက်ရတာပါပဲ။

01 January 2026

ထွက်ခွာမယ့်နေ့ မနက်မှာ သူနဲ့အတူ လိုက်ပါရမယ့် မင်းမှုထမ်းများကို လမ်းခရီး သာယာချောမွေ့စေကြောင်း ဆုတောင်းတဲ့အနေနဲ့ ရှန်ပိန်အရက် တိုက်လေ့ရှိပါတယ်

01 January 2026