ကျွန်တော်သည် စာရေးဆရာမ ခင်ဆွေဦး ရေးပြသော စစ်၏ အနိဌာရုံများကို ဖတ်ရင်း အံ့ဩချင်မိပါသည်။ ရက်စက်မှုများကို သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ စုတ်တသတ်သတ် ဖတ်ချင်လှပါသည်။ ‘ဒါမျိုးတွေ တို့ခေတ်မှာ မကြုံရဘူး’ ဟု လက်မထောင်၍ ဂုဏ်ဝင့်လိုက်ချင်သူ ဖြစ်ပါသည်။ စစ်၏ ရက်စက်မှုများအလွန်တွင် ရက်စက်မှုများသာ ထပ်၍ ထပ်၍ ဖြစ်နေသော ‘သ...

05 August 2026

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကျွန်တော်တို့ မမြင်ချင်လည်း မြင်ရ၊ မကြားချင်လည်း ကြားရ၊ မကြုံချင်လည်း ကြုံနေရသည့် ဆိုးဝါးလွန်းသော အတွေ့အကြုံတွေထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ပြိုလဲမကျသွားဘူးလို့ မဆိုနိုင်။ အခြားသူတွေတော့ မသိ။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ဤသို့ဖြင့်သာ ကိုယ့်ဘာသာ အားမွေးကာ ပြီးခဲ့သည့်အချိန် ငါးနှစ်ကျော်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့...

01 May 2026

လေးစားအပ်သော မြန်မာစာရေးဆရာတွေ ဘာကြောင့်များ ‘ခေတ်ကို အပြစ်ဆို’ကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေကြပါမည်လဲ။ ယစ်ရွှေရည်တွင် ရီဝေ ရီဝေ လုပ်ရင်း လောကကို စိတ်နာနေကြမည်လား။ ဗျစ်ရည် စုပ်ရင်း ကြုံနေရသည့် စနစ်ကို ဆဲရေးတိုင်းထွာနေကြမှာလား။

05 March 2026

ရူးသွပ်သွားလို့ အနုမြူဗုံးကြဲဖို့ ခလုတ်နှိပ်တော့မယ်ဆိုရင် ခဏရပ်သင့်ပါတယ်။ ဒီလက်ဖက်ခြောက်ထုပ်တွေထဲက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပါလို့။ ကမ္ဘာပေါ်က လူတွေကတော့ ဗုံးတွေထက် ပေါင်မုန့်သာ လိုချင်တယ်၊ သေခြင်းထက် ရှင်ခြင်းသာ လိုချင်တယ်လို့ သတိရကောင်း ရပါလိမ့်မယ်

01 February 2026

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ထိုင်ရင်း လူသူကင်းဆိတ်သော လမ်းမကြီးကို ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ ထိုင်ငေးနေခိုက်၊ နောက်ကျောဘက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲက သီချင်းသံတစ်ခု ထွက်ကျလာသည်။ ‘နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်… ကျွန်တော် သွားတော့မယ်…လမ်းရဲ့သယ်ဆောင်ရာ…ဟိုအဝေးကို… အဝေးကို…’ ဆိုသော စာသားများ။ ဒီသီချင်းကို မမှတ်မိဘဲ နေလိမ့်ရိုးလား။

01 January 2026